” က်ပန္းမေလး ခင္စန္း ”
ခရီးသည္ မ်ား ၊ လူးလာသြား လ်က္
ပ်ားပန္းခတ္ မွ် ၊ လႈပ္႐ွား ၾကသည္
ဘဝ လံုးစံု ဘူတာ႐ံု ။
ဘူတာရံု တြင္ ၊ ပစၥည္း႐ွင္ တို႔
ယူငင္ ကူေဖး ၊ သယ္ယူ ေပးသည့္
ေစ်းသည္ က်ပန္း မခင္စန္း။
မခင္စန္း ေလး ၊ ထမ္းပိုး ေပးလို႔
ေငြေလး တစ္ဆယ္ ၊ ထမင္းဝယ္ ကာ
ေန႔လည္ ဝမ္းစာ စားရ႐ွာ။
မဝ ေရစာ ၊ စားရ ႐ွာသည့္
လြန္စြာ ဆင္းရဲ ၊ ဘူတာ ထဲ၌
အိမ္ပဲ အိပ္ယာ ခံုတန္းသာ။
ခံုတန္း ေပၚမွာ ၊ တုန္ရီစြာ လွ်င္
ဖ်ားနာ ပူႀကီး ၊ ဒုကၡ မီးျဖင့္
ျဖစ္ၿပီး မၾကာ ၊ ခဏတာ တြင္
ဘူတာ ရထား ၊ ဆိုက္ေရာက္ ျငားက
သြား၍ ထမ္းပိုး ၊ ထမင္းဖိုး တြက္
တိုးလွ်ိဳး ေတာင္းပန္ ၊ လုပ္ရ ျပန္သည္
ခ်ိန္မွန္ ဘဝ ၊ ႐ုန္းကန္ ရတည့္။
ဘဝ ဘယ္မွာ ၊ ပညာ ပါလဲ
ဥစၥာ ဘယ္မွာ ၊ ပိုင္ဆိုင္ ရာလဲ
ဘာညာ မသိ ၊ သူမ သိတာ
လက္႐ွိ လုပ္႐ိုး ၊ ငါ ထမ္းပိုး မွ
ဝမ္းအိုး တစ္ထြာ ၊ စားရ မွာမို႔
ဘူတာ ေက်ာ႐ိုး ၊ ခံုတန္း က်ိဳးသာ
ငါ့အိုး ငါ့အိမ္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ။
” သစ္ရိပ္ညိဳ ”
ခရီးသည္ မ်ား ၊ လူးလာသြား လ်က္
ပ်ားပန္းခတ္ မွ် ၊ လႈပ္႐ွား ၾကသည္
ဘဝ လံုးစံု ဘူတာ႐ံု ။
ဘူတာရံု တြင္ ၊ ပစၥည္း႐ွင္ တို႔
ယူငင္ ကူေဖး ၊ သယ္ယူ ေပးသည့္
ေစ်းသည္ က်ပန္း မခင္စန္း။
မခင္စန္း ေလး ၊ ထမ္းပိုး ေပးလို႔
ေငြေလး တစ္ဆယ္ ၊ ထမင္းဝယ္ ကာ
ေန႔လည္ ဝမ္းစာ စားရ႐ွာ။
မဝ ေရစာ ၊ စားရ ႐ွာသည့္
လြန္စြာ ဆင္းရဲ ၊ ဘူတာ ထဲ၌
အိမ္ပဲ အိပ္ယာ ခံုတန္းသာ။
ခံုတန္း ေပၚမွာ ၊ တုန္ရီစြာ လွ်င္
ဖ်ားနာ ပူႀကီး ၊ ဒုကၡ မီးျဖင့္
ျဖစ္ၿပီး မၾကာ ၊ ခဏတာ တြင္
ဘူတာ ရထား ၊ ဆိုက္ေရာက္ ျငားက
သြား၍ ထမ္းပိုး ၊ ထမင္းဖိုး တြက္
တိုးလွ်ိဳး ေတာင္းပန္ ၊ လုပ္ရ ျပန္သည္
ခ်ိန္မွန္ ဘဝ ၊ ႐ုန္းကန္ ရတည့္။
ဘဝ ဘယ္မွာ ၊ ပညာ ပါလဲ
ဥစၥာ ဘယ္မွာ ၊ ပိုင္ဆိုင္ ရာလဲ
ဘာညာ မသိ ၊ သူမ သိတာ
လက္႐ွိ လုပ္႐ိုး ၊ ငါ ထမ္းပိုး မွ
ဝမ္းအိုး တစ္ထြာ ၊ စားရ မွာမို႔
ဘူတာ ေက်ာ႐ိုး ၊ ခံုတန္း က်ိဳးသာ
ငါ့အိုး ငါ့အိမ္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ။
” သစ္ရိပ္ညိဳ ”
No comments:
Post a Comment